Ylli Polovina in italiano
VENDLINDJA KU JETOJ DHE PUNOJ QYTETI I DY VAJZAVE TË MIA
PUBLICITIKË

ĒFARĖ FSHIHET PAS MUNGESĖS SĖ FOTOS PĖR NGRITJEN E FLAMURIT NĖ 28 NĖNTOR 1912?
AMERIKĖ, PSE TĖ DUAN KAQ SHUMĖ SHQIPTARĖT
FLAMURI QĖ U NGRIT NĖ VLORĖ DHE KASTRIOTI I PESTĖ, ALEANDRO
22 NĖNTOR 1944, QYTETI I TIVARIT: ARRATISJA E BALLIT KOMBĖTAR NĖPĖR NJĖ DET TĖ MINUAR
PASARDHĖSIT NĖ ITALI TĖ SKĖNDERBEUT NĖ KRYE TĖ MBROJTJES SĖ PAVARĖSISĖ SĖ PORSASHPALLUR
Artikuj të tjerë .....



kërkoni në këtë faqe



S'AFËRMI
MIRËSEVINI

Kultura e Shtetit

Botuar ne Dita, 15 janar 2003

Sigurisht kultura e Shtetit nuk mund të jetë e barabartë me një paradë ushtarake.
Ajo është shumë më e thellë dhe më e gjerë se demonstrimi i djeshëm i Policisë Shqiptare, realizuar me rastin e 90-vjetorit të krijimit të saj.
E megjithatë ajo që u manifestua dje në sheshin “Nënë Tereza” të Tiranës, është pjesë e rëndësishme e kësaj kulture, kaq shumë të munguar, të manipuluar e të shkatërruar në historinë e kombit tonë.
Më 3 dhjetor 2002 dhe dje, më 13 janar, me dy parada modeste, por mjaft emocionuese, Shteti i shqiptarëve ka treguar se mes të metave të tij nga më seriozet, ka nisur të kuptojë se duhet të ndreqë veten e të mëkembet.
Se duhet të shkojë drejt normalitetit, ndërsa me kohë kanë marrë rrugën drejt tij, shumica me kokën e tyre, e njerëzve të thjeshtë.
Pra Shqipëria duhet t’i japë fund periudhës së anormalitetit, pamje kjo e trishtuar kryesisht e superstrukturës së saj. Kjo kohë e zymtë anomalie nuk nisi në dhjetor 1990, por menjëherë atë çast kur Enver Hoxha dhe mbështetësit e tij fanatikë, teksa po lindëte një Shqipëri e re dhe e fituar me gjakun e njëzetë e tetë mijë dëshmorëve, dëbuan nga e drejta e ligjshme për të qeverisur apo bërë opozicion, dhe kështu edhe për ta forcuar nëpërmjet demokracisë atdheun e tyre, të gjithë kundërshtarët politikë, rivalë personalë apo ideologjikë.
Të kthehesh në normalitet është një punë tejet e komplikuar, ca më shumë kur në jetën e një Shteti me vetëm nentë dekada mbijetim nuk ke pika referimi. Ato mungojnë në çdo kthim koke prapa, madje janë të zbehta edhe në periudhën e mundit titanik të rilindasve për pavarësi, edhe në përpjekjet e jashtzakonshme të viteve njëzetë për një regjim demokratik republikan, edhe në disa arritje të pjesshme të mbretit të vetshpallur e autokrat Ahmet Zogu.
Drita e normalitetit na ka munguar në shumë çaste e ngjarje të dymbëdhjetë viteve pluralistë. Më 1997 ne shkuam aq larg në stërprapthjen tonë sa arritëm të ngrejmë përmbi botë fenerin e anarkisë dhe të kulturës së antishtetit.
Kemi vetëm pak kohë që i po i përcjellim opinionit të kontinentit tonë e përtej tij se po hyjmë, edhe pse ngadalë, në jetën normale të një populli normal. Kjo “pak kohë” nuk përfshin datën e fitores së socialistëve dhe aleatëve të tyre në qershor 1997. Asnjë parti nuk ka arritur gjer tani të ketë të drejtën e cilësimit si frymëzuesja apo nismëtarja e normalizimit të Shqipërisë. Edhe demokratikasit e koalicioni i tyre me fitoren e merituar të 1992 tentuan ta futnin në normalitet Shqipërinë, por më pas e nxorrën atë nga kjo gjendje plot shpresë dhe, duke e trazuar kokëfortësisht dhe me arrogancë ekuilibrin e saj të brishtë politik e social, e rizhytën në anomali.
Periudha e normalitetit shqiptar i dha të sigurta impulset e para në verën e 1999, vit i jashtzakonshëm çlirimi gjithëkombëtar.
Parada e djeshme e Policisë, si një muaj më parë edhe ajo e Ushtrisë, do të vinin një ditë përderisa tashmë lufta politike në Shqipëri po hyn në kufijtë e ndeshjes dhe konkurimit normal, pra ajo po kryhet në vendin normal të ballafaqimit të saj, në parlament. Ja pse “parada” e parë ishte ai çast i shumëpritur kur deputetët e Partisë Demokratike u ulën në vendet e tyre në Kuvend, duke i dhënë fund një cikli vetvrastar të bojkotimit të tij nga parti të majta e të djathta.
Më pas manifestimet e një Shqipërie që po i kthehet normalitetit u dukën tek marrëveshja mes shumicës qeverisëse dhe opozitës, në zgjedhjen e një Kryetari Shteti të pranuar nga të gjithë, në frymën e dëshirën e përbashkët për t’u integruar me komunitetin e vendeve të zhvilluara të kontinentit.
Shteti i përbashkët i të gjithëve po ngrihet, duke iu marrë kembët, por po ngrihet.
Urime Shqipëri!


Ylli Polovina


Version i printueshem
Faqja paraardhese

Kontakt: ylli@yllipolovina.com © 2007-2017 yllipolovina.com Webmaster: taulant@topciu.com